Wandelen een sport? Nou en of!

30/01/2017 - 09:15

Goede voornemens? Daar doe ik niet aan. Actie! Anders komt het er niet van... De laatste 6,5 week van 2016 bracht ik door in Australië en mijn hoofd is nog steeds een beetje daar. Ik reisde van Sydney naar Melbourne met een camper. Op Tasmanië wandelde ik de 9-daagse South Coast Track en ging met een raft de Franklin River af. Een intensieve reis op alle vlakken; één waar grenzen opgezocht en verlegd werden én waar nieuwe doelen ter plekke werden vastgesteld.

Zwemmen in rockpools, hardlopen om het einddoel

Waar ik eind deze zomer nog op zoek was naar een nieuwe sport-modus, ging het sporten in Australië als vanzelf. In de prachtige 50-meter rock-pools langs de kust was zwemmen een feestje. Als je gewend bent aan baantjes zwemmen in ons eigen Pieter van den Hoogenband zwemstadion is dat altijd maar weer afwachten. Maar het moet gezegd: de indoor en outdoor swimmingpools in de grote steden waren perfect om even m’n hoofd leeg te maken en aan de stad te wennen. Hardlopen naar een eindpunt dat ik wél heel graag wilde zien, was een goed alternatief voor een wandeling die eigenlijk net te saai en te lang was. En wandelen. Kilometers heb ik gewandeld. Door tea-tree en eucalyptusbossen, langs verlaten strandjes. Met een volle rugzak op een te warme dag een berg op. Alles om me voor te bereiden op de de 9-daagse hike die nog gaat komen.

Hiken in the middle of nowhere

Een hike waar ik tegenop zag en naar uit keek. De South Coast Track. Een jaar geleden bedacht ik dat ik die wel wilde doen. Zoekend naar meer informatie, bleek het één van de zwaarste, meerdaagse wandelingen op Tasmanië te zijn. In dat gebied waarvan ik al lang geleden had gezegd dat ik er meer van wilde zien, zijn de weersomstandigheden onvoorspelbaar, is noodhulp alleen bereikbaar via een sateliettelefoon en kan het zomaar een paar dagen duren voordat die hulp er is. Wandelen blijkt dan opeens echt een sport, waar je conditie voor nodig hebt en waar je voor moet trainen. ‘Kan ik dat wel?’ vroeg ik me af. De huisarts ondertekende zonder problemen de benodigde doktersverklaring. En toch bleef daar die twijfel. Pas een week voor vertrek nam ik het definitieve besluit: ik kan het! En ik boekte de trip.

Onvergetelijke ervaring

De hike was fantastisch. Een uitdaging, zowel fysiek als mentaal. Maar prachtig. Misschien juist wel daardoor. De omgeving spreekt tot de verbeelding en er is geen voorstelling bij te maken, hoe verlaten de prachtige zuidkust van Tasmanië is. In de verste verte is er niets en niemand: het is 90 kilometer wandelen in the middle of nowhere. Het wandelen ging me, ondanks de (te) zware rugzak, het modderploegen en de vier seizoenen op één dag, goed af. Veel beter dan verwacht ook. Ik heb genoten van (bijna) elke seconde en voelde me elke dag beter. Na terugkomst was er zelfs de intense behoefte om een rondje te rennen. Adrenaline lozen, hoofd leeg maken, voelen dat je weer met twee benen op de grond staat. De ervaring verankeren.

Nieuw doel: #Wandel1000km in 2017

Inmiddels ben ik alweer een maand thuis. De jetlag is eindelijk gaan liggen, mijn hoofd nog in zomers Australië. De kou en nattigheid nodigen niet uit om naar buiten te gaan, de hond is niet echt te porren voor een wandeling en binnen is het lekker warm. Mezelf in hardloopschoenen hijsen, dat lukt. Zwemmen is een grotere drempel. Ik zie dezelfde valkuil als na de zomer: de (na)zomer(sport)blues dreigt weer toe te slaan. En dan is daar Twitter. En de #wandel1000km in 2017 uitdaging. Een snelle berekening maakt dat een heel haalbaar doel. Een doel waarvoor ik van de bank kom. Een doel waarvoor ik extra regelmatig een rondje langs de Dommel ga met hond Snif. Een heel mooi doel voor 2017!

Meedoen met #wandel1000km is simpel: stel jezelf tot doel om in 2017 1000 kilometer te wandelen en meld je aan voor de Facebookgroep. Er zijn meer dan 1000 leden, dus inspiratie en motivatie genoeg. Hoe staat het met jouw goede voornemens? Heb je ze gemaakt en ben je er al aan begonnen? Of werkt het stellen van een concreet doel bij jou het beste?

rianne pragt
Op 30-01-2017
Geschreven door: Rianne Pragt
In: Sporten