Opgeven is geen optie!

10/08/2015 - 11:45

Hardlopen, al jarenlang kijk ik vol bewondering naar alle dames en heren die met gemak een halve of een hele marathon lopen. Zelfs vijf kilometer, vind ik een hele prestatie. Ik ben zelf namelijk nooit verder gekomen dan één of hooguit anderhalve kilometer. Ondanks dat ik hardlopen al sinds mijn kinderjaren vreselijk vind, zit ik vaak genoeg thuis op de bank, denkend aan hoe heerlijk het zou zijn om een rondje te kunnen hardlopen. Muziek erbij en gaan. Nooit heb ik het echter een kans gegeven. Tot nu…

Kruipend naar de finish

Ik moet eraan geloven. Ik ben door mijn zusje en een vriend uitgenodigd om mee te gaan sporten en ik, slimmerik, zei al ‘ja’ voordat ik wist wat we gingen doen. Het werd een trimparcours met daarna drie kilometer hardlopen, gevolgd door weer een trimparcours. Klinkt als de hel! Oké, het trimparcours leek me nog wel leuk, afwisselend ook, dat moest lukken. Maar daarna nog hardlopen, drie kilometer… In gedachten zag ik mezelf na één kilometer al meer dood dan levend achter de andere twee aankruipen richting finish. Ik waarschuwde ze, mij wil je niet mee hebben, maar er was geen weg terug. Ik moest mee!

Ploeteren door de modder

Maandagavond, ik zag de bui al hangen. Het weer voor morgen hardloopdag, regen, regen, regen. Beter misschien dan de hitte van die maandag, maar ploeteren door de modder in het bos, is ook niet echt mijn hobby. Helaas werkte het excuus niet. Ik was inderdaad niet van suiker. Dinsdagavond kwam steeds dichterbij en het zag ernaar uit dat ik gewoon ging meedoen. Ergens vond ik het ook wel fijn misschien, dat ze de moeite wilden nemen om mij aan het hardlopen te krijgen. Maar zelfs mijn ouders hadden er geen vertrouwen in dat ik de finish zou halen, dat moest toch wel een teken zijn?

3 kilometer ellende

Dinsdagavond: tijd om te bewijzen dat ik het wél kon. Naarmate we dichter bij het parcours kwamen, werd het gevoel steeds sterker: opgeven is geen optie! En zo ging ik van start. Zoals verwacht ging het trimparcours me conditioneel relatief eenvoudig af, maar opgewarmd was ik zeker. Al grappend begon ik aan de drie kilometer ellende die volgde. Al snel zei ik echter niet veel meer. Blijven ademhalen was nu het belangrijkste. Gelukkig had ik twee goede coaches die me er doorheen sleepten, op mijn tempo. We zijn nu op een kwart, hoorde ik naast me zeggen. De moed zakte in mijn schoenen. Maar ik zou doorgaan. Net zo lang tot ik werkelijk niet meer kon. Nog 1,5 kilometer te gaan.

Eindstreep in zicht

We liepen in een vierkant, wat het parcours redelijk overzichtelijk maakte. Het feit dat we door het bos liepen en we onderweg nog een hertje door het bos zagen huppelen, hielp ook wel. Afleiding! Toen zag ik de laatste bocht voor me opdoemen. Ik deed mijn best om op mijn ademhaling te blijven letten. Na de bocht nog tot het einde van de weg en dan ben ik er. Die eindstreep, ik moest het halen, dan maar op karakter. Het laatste stukje liep ik alleen, dat maakte het moeilijker, maar ik kon niet stoppen. Helemaal buiten adem bereikte ik de finish. Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen, zo blij was ik. Trots dat ik niet was gaan wandelen. Misschien moet ik dit toch vaker doen…   

Foto: dee & tula monstah

anja schenkels
Op 10-08-2015
Geschreven door: Anja Schenkels
In: Sporten