Het tegendeel bewijzen

27/03/2015 - 14:00

Toen ik 12 jaar was, heb ik mij uitgelaten dat roeien echt megasuf was. Afgelopen zomer, 14 jaar later, heb ik Nederland mogen vertegenwoordigen op het WK in de skiff, de eenmansboot van het roeien.

Er is dus nogal wat veranderd. Roeien is waarschijnlijk een vreemde keuze volgens het gros van de mensen. Het is namelijk niet echt een bekende volkssport, maar juist wel weer razend populair onder de studentenpopulatie. Eén van de redenen hiervan is, omdat je het op late leeftijd nog erg ver kan schoppen. Zelf ben ik ook pas als student begonnen. Ik ging bouwkunde studeren op de TU/e en was vooral gefascineerd door de zogenaamde rariteit van het geheel. Megasuf en raar dus, totdat ik zelf in de boot ging zitten. Het is eerder dat het je niet zoveel zegt dan dat mensen er persé een mening over hebben. De 12-jarige ik zag droog commentaar en heen-en-weer schuivende bootjes. In retrospect was dat trouwens de Olympische zilveren medaille van onze verenigingsheld Dirk Lippits… Als ik dat nu zou zien, zou ik op het puntje van mijn stoel zitten. Nu ken ken ik de verhalen, de spanning en het gevoel van het racen.

Waarom?

Mijn moeder is altijd sportief geweest maar nooit competitief zoals ik of mijn vader. Toch is ze, denk ik, mijn grootste fan. Maar zou ze echt snappen waarom ik dit doe? Als ze dit doet, is dat waarschijnlijk alleen omdat ze me al zo lang kent en getrouwd is met mijn vader. Een vriendinnetje van mij vraagt regelmatig waarom ik dit doe, nieuwsgierig naar mijn motivatie, waarom zou je zó vaak trainen? Zelf vindt ze het sociale aspect van sporten veel belangrijker. Niet dat ik dat niet belangrijk vind, maar het presteren en iets neerzetten dat je eigenlijk niet voor mogelijk achtte, is ontzettend gaaf. Als beginnend roeier zei mijn toenmalige coach dat hij me nog wel op een WK zag roeien, ik heb hem vierkant uitgelachen, dat kon namelijk niet. Ik was te klein en echt niet zo goed als al die dames op televisie. Maar dan toch... Die trots, de ijdelheid die er dan toch voor zorgt dat je het probeert. Wat heb je namelijk te verliezen?

Tegenslag

En verliezen is het eerste wat ik deed, het duurde ruim twee jaar voordat ik met trots naar huis kon komen met mijn eerste echte overwinning. De vragen waarom ik zo veel trainde en zoveel moest laten en of het me dat wel waard was, begonnen toen een beetje te verstommen, maar die zullen denk ik nooit stoppen. Prestaties zijn namelijk gekoppeld aan het begrip van de investering; het vele trainen en de ´sociale handicap´. Het mooie van het nationale team is dat je internationaal kunt sparren, de ‘win-factor’ neemt daarmee alleen ook wezenlijk af.

Oefenen

Het altijd de beste willen zijn en als dat niet lukt gewoon langer oefenen, dat is een beetje mijn matra geworden. Je wordt geen olympisch kampioen met talent. Geduld en werken maakt de echte helden, want als alleen de talenten zouden winnen, was het een stuk minder leuk om naar sport te kijken. Mijn oproep is dus aan de NOS: maak het spannend en diepgaand. Zoek uit waarom het zo leuk of zo knap is, niet alleen die schuivende bootjes maar het verhaal. Zodat de 12-jarigen van nu, het wat sneller doorhebben dan ik. Dat roeien eigenlijk hartstikke leuk is. Dan ga ik lekker geduldig door met oefenen, totdat het mij ook lukt om bij die helden te horen.

lisa scheenaard
Op 27-03-2015
Geschreven door: Lisa Scheenaard
In: Sporthelden

Het buitenbad is helaas gesloten. Deze gaat weer open op 28 april 2018. Tot dan!

Date: 
19 april 2018