Het hardloopvirus: besmettelijker dan je denkt!

14/10/2016 - 12:00

Een rondje hardlopen op zondagochtend. Er was een tijd dat ik er niet aan moest denken. Niet aan iets doen op zondagochtend en al helemaal niet aan een rondje hardlopen. Jarenlang riep ik heel hard dat ik echt het nut niet inzag van hardlopen. Best een uitdaging, met hardloopenthousiastelingen in de familie en in m’n werkomgeving. Het excuus dat m’n knieën niet meewerkten, was daarbij ideaal. Ik had gewoon andere kwaliteiten!

Hardlopen? Echt niet!

Afgelopen zondag was het Marathon Eindhoven. Elk jaar een groter feest, waar je als Eindhovenaar niet omheen kunt. Een feest waar ik ontzettend van kan genieten. Als klein meisje’s ochtends al heel vroeg op het Stratumseind om een hardlopende papa aan te moedigen. Later aan de finish van de Cityrun, genietend van de blije koppies van heel veel enthousiaste kinderen. En nog later langs het parcours vlakbij huis. Vol respect en bewondering voor iedereen die meeloopt, of het nu voor- of achteraan is. Het hardloopvirus kreeg me ondanks dat niet te pakken.

Ergens vorig jaar ging het mis. Het virus zag een kansje en sloeg genadeloos toe. Dat kansje creëerde ik zelf. Een succesvol rondje fietsen bood ineens mogelijkheden tot meedoen aan een (sprint)triathlon. Zwemmen deed ik al een tijdje, dus als ik ook zou gaan hardlopen... Een gedachte die ik heel snel weer de kop indrukte! Want tja, hardlopen is geen optie. Een maandje of twee bleef die gedachte af en toe de kop opsteken. En ineens betrapte ik mezelf op een paar honderd meter hardlopen. Zomaar, tijdens het uitlaten van de hond.

Het hardloopvirus slaat toe, ik geef me gewonnen.

Afgelopen zondagochtend rende ik 9 kilometer in een uur. Niet meer zomaar, het was een mijlpaal op meerdere fronten. Die paar honderd meter hardlopen smaakten al snel naar meer: hardloopschoenen werden gekocht, de fysiotherapeut geraadpleegd en de eerste voorzichtige meters gemaakt. Dat ik nu een uur kan hardlopen, had ik nooit voorzien en was ook nooit het doel. 5 kilometer, misschien 6, dat zou leuk zijn. Dat het m’n hoofd leegmaakt op momenten dat ik het nodig heb, is pure winst. De combinatie met zwemmen en fietsen geeft me de keuze én afwisseling die voor mij nodig is om sporten leuk te houden.

Afgelopen zondagochtend stond ik langs het marathonparcours, te kijken naar al die enthousiaste hardlopers. Vol overgave bezig met hun hele of halve marathon. De eerste vraag die ik kreeg toen ik begon met rennen, was: ‘Oh, dan doe je zeker wel mee met de halve marathon in oktober?’ Nou…. Nee! Doelen moeten wel realistisch blijven. Dat het hardloopvirus me echt te pakken heeft, dat is wel duidelijk intussen. Toegeven is het enige dat helpt. En zo trainde ik (onbedoeld) het afgelopen jaar toe naar een uur hardlopen. Maar daar langs de kant, met m’n hardlooptenue nog aan, bekroop me heel even de gedachte: ‘Zal ik volgend jaar?’. Heel even maar. Toen drukte ik het weer heel snel de kop in. Doelen moeten tenslotte wel realistisch blijven...

Freedom Run

Op 23 oktober staat de Freedom Run gepland. In de bossen tussen Son en Eindhoven-Noord, precies op de plaats waar de bevrijding van Nederland op 17 september 1944 begon. De Freedom Run wordt voor de tweede keer gehouden en je kunt meedoen met de 6 of 10 kilometer. Inschrijven kan nog tot 16 oktober. Het wordt mijn allereerste run van 10 kilometer. Een haalbaar en realistisch doel in een prachtige omgeving. Ik kijk er naar uit!

rianne pragt
Op 14-10-2016
Geschreven door: Rianne Pragt
In: Sporten