Een uit marmer opgetrokken stadion

26/12/2014 - 11:15

Er zijn heel wat wereldsteden die een marathon organiseren. New York, Boston, Chicago, Parijs, Londen en Berlijn. Om er maar eens een paar te noemen. Dit zijn de steden waar meer dan 35.000 deelnemers aan de streep staan. Ik vind het interessant om eens te horen wat een loper ervaart als hij in deze massa de straat op gaat. Wat doet dat met je? Krijg je kippenvel? Slaan de zenuwen toe? Of ben je alleen maar gefocust op de finish. Lopers met een wedstrijdlicentie zijn wel wat gewend. Zij hoppen van de ene wedstrijd naar de andere. Maar als recreatief hardloper wil je soms ook wel eens meer dan alleen maar recreatief die rondjes lopen op de atletiekbaan. Je droomt ervan om zo’n hele marathon te gaan lopen. Redenen genoeg te vinden om het niet te doen, maar ook redenen genoeg om het wel te doen. En het liefst een beetje aansprekende internationale marathon. Ik ga op zoek naar de recreant, die de uitdaging van zo’n grote stadsmarathon is aangegaan.

Uit je comfort-zone

Henk Vos, 47 jaar uit Eindhoven wilde ook wel eens uit zijn ‘comfort-zone’. Hij kiest niet voor de marathon met meer dan 35.000 deelnemers. Nee, hij maakt een andere keuze. “Ik ben begonnen met hardlopen in maart 2010 met het Start2Run programma bij Eindhoven Atletiek. De trainingen bij Agnes (Koolmees) vond ik erg leuk, zodat ik ook echt zin kreeg om na Start2Run door te gaan bij de club. Via Start2Run kwam ik in contact met Loopgroep Meerhoven o.l.v. Hanneke Hilferink. Hanneke was een gasttrainer bij Start2Run en Loopgroep Meerhoven was in mijn wijk. Zo trainde ik zaterdag bij Eindhoven Atletiek en woensdag bij Loopgroep Meerhoven. Hanneke heeft mij echt uit de 'comfort-zone' gehaald en een half jaar later liep ik mijn eerste halve marathon.”

Nieuwe uitdaging

Inmiddels heeft Henk een paar keer de Halve Marathon in Eindhoven gelopen en was hij toe aan een nieuwe uitdaging. ”Tja, er is geen afstand zoals de hele marathon. Het is toch een mythisch iets, dat wil je als gepassioneerd hardloper ooit gedaan hebben, al is het maar één keer.“ Hij gaat verder: “Anderzijds ben ik ook (assistent) trainer bij Eindhoven Atletiek en geef onder andere training aan lopers die zelf die afstand wel gelopen hebben of gaan lopen. Dan wil je toch niet zo zijn zoals de pastoor vroeger, die seksuele voorlichting ging geven aan pasgetrouwde stelletjes? Nee, wil je daarover iets te melden hebben, dan moet je het eerst zelf gedaan hebben. Je weet niet wat je te wachten staat omdat je die afstand in zijn geheel niet traint en er dingen met je lichaam gebeuren die je van te voren niet kunt voorzien. Dat moet je zelf ondergaan.”

Moeder der marathons

Henk gaat op onderzoek uit waar hij kan debuteren. Wat vindt hij belangrijk? De ambiance, het snelle parcours, dichtbij huis? Wat zijn zijn overwegingen om juist voor die ene marathon te kiezen? "Omdat ik niet wist of dit de eerste en misschien ook wel meteen de laatste keer zou zijn, wilde ik die marathon op een speciale plek lopen. Wat is er dan mooier dan de authentieke route, de moeder aller marathons, van Marathon naar Athene, net zoals beschreven in de legende.” Als je dan eenmaal de keuze hebt gemaakt, ben je er nog niet, er dient natuurlijk van alles geregeld te worden. Allereerst moet er meer getraind worden, maar ook niet te zwaar zodat je vlak voor de wedstrijd fysiek moet afhaken. “De voorbereiding ging heel goed. Deze zomer trainde ik zo’n 4 à 5 keer per week en geheel blessurevrij. Ik voelde me zo fit dat ik dacht: nu moet ik voor 'de hele' gaan. Bij de hele lange duurlopen (>30 km) had ik na afloop soms wel wat last van peesaanhechtingen bij mijn knieën en enkels, maar dat verdween gelukkig weer na een paar dagen.”

Olijftakken

Hoe beleef je iets waar je al een hele tijd naar toe hebt geleefd? Wat doet het met je? Hij praat enthousiast over deze twee dagen in Griekenland:

 

8 november 2014
“Vanochtend heb ik op advies van Heather MacDuff (oud winnares van de Marathon Eindhoven in 1986 en 1988, AN) even losgelopen in de buurt van het hotel. Dat is in deze smerige en rommelige metropool een hachelijke zaak. Personen te voet zijn hier derderangs verkeersdeelnemers en gemotoriseerd vervoer - motoren en brommers veelal zonder helm - rijdt als gekken door de straat. Verkeerslichten zijn niet te vertrouwen, want groen betekent gas erop, oranje en zelfs rood ook, mits begeleid door hevig claxonneren. Bijna voor m'n kl... gereden door een Griekse dame op leeftijd. Afijn, na een stief kwartiertje met nog geen meter vlak terrein en geen tegel recht op de andere aansluitend, vond ik het wel best. Voor je gezondheid hoef je hier niet te gaan hardlopen want de luchtkwaliteit is uiterst belabberd. Vandaar dat bijna elke Griek flink doorpaft, want dat maakt met de lucht in de stad toch niet uit. Ook in winkels en restaurants wordt gewoon gerookt -zelfs tussen iedere hap gyros door- alsof het leven ervan afhangt. Gelukkig houdt men zich hier keurig aan de EU regelgeving... Dankzij de EU werkte de pinautomaat gelukkig wel. Er kwamen zelfs nieuwe euro briefjes uit! Hiermee heb ik wat flesjes water gekocht in een supermarkt waar de caissière een regelrechte afstammeling leek van Aphrodite, dus mijn dag was weer goed. De Griekse weergoden hebben ervoor gezorgd dat het vandaag geregend heeft en er dus veel vuiligheid uit de lucht is. Voor morgen wordt goed weer voorspeld, 19 graden en half bewolkt, dus perioden met zon en 's-middags een kleine kans op een buitje. Redelijk warm en ook vochtig dus. Ik ga mijn onlangs aangeschafte singlet van Eindhoven Atletiek maar aandoen. Het startnummer zit er al op. Op naar de pasta party in het hotel zometeen, maar dat zal vast geen uitzinnige boel worden, want iedereen moet morgen vroeg op, de bus naar Marathonas vertrekt immers al om 6.15 uur.”

 

9 november 2014
De dag van de waarheid. Vier en een half jaar nadat Henk begonnen is met hardlopen gaat het het er toch van komen. De ultieme wens om toch minstens één keer een hele marathon gelopen te hebben, gaat vandaag in vervulling. Hij beschrijft het als volgt: “Vandaag heb ik mijn eerste hele marathon gelopen en wat voor één! In allerlei opzichten een onvergetelijke en fantastische ervaring! Tijdens de pasta party in het hotel gisteravond hebben we met een aantal lopers besloten om 's ochtends samen naar het plein te lopen, waar de bussen voor het vervoer naar de marathon zouden worden opgesteld. Omdat we niet wilden gokken op de laatste bus van 6.15 uur, wilden we vertrekken om 5.45 uur vanuit het hotel. Dus ik ben na het eten vroeg gaan slapen en heb de wekker gezet om 4.45 uur om nog te douchen en ontbijten in het hotel 's ochtends. Maar ja, ik ben een avondmens dus geen slaap. Uiteindelijk heb ik het 1.00 uur zien worden op de klok na veel gewoel en werd toen bruut gewekt door meerdere wekkers die ik had gezet, want er zal er maar eens één niet afgaan. Deze bus wilde ik niet missen!

Klaar voor vertrek

Uiteindelijk was ik om 5.30 uur beneden voor het ontbijt, en ben ik hierna naar het plein vertrokken. De bus missen was achteraf moeilijk, want er waren honderden bussen om alle lopers te vervoeren naar Marathonas. Na de busrit kwamen we aan in Marathonas bij het marathonmuseum, vanaf hier zouden we starten en de authentieke route af gaan leggen, de moeder aller marathons, van Marathonas naar Athene. Respect voor de organisatie want alles was tot in de puntjes geregeld, superstrak met een bijna Duitse precisie. Uiteindelijk klonk om 9.00 uur het startschot voor de 'elite runners'. De rest startte in blokken volgens een wave systeem. Ik zat in blok vijf, wij begonnen om circa 9.12 uur lokale tijd te lopen. Van te voren had ik tegen iedereen gezegd dat het mij ging om het uitlopen en dat de tijd voor mij niet belangrijk was, maar stiekem ging ik weg op een schema met 3.45 uur als eindtijd. Strategie was om circa 11 km/uur te lopen en dan, wanneer de heuvels voorbij waren na 32 kilometer, te gaan versnellen naar circa 5.10 min/km. Na het 10 kilometerpunt, toen het parcours omhoog ging, had ik al snel wel in de gaten dat dit te ambitieus was. De hellingen waren niet zozeer heel steil, maar vooral heel erg lang. Zeg maar stijging a la viaducten Kennedylaan, maar dan kilometers lang. Bij de hellingen heb ik heel wat mensen zien wandelen. Daarnaast was het aardig warm, zo'n 19 graden, zowat windstil bij een strakblauwe lucht. De zon vol op mijn kop. Mijn schouders zijn tijdens de wedstrijd behoorlijk rood geworden, terwijl ik toch niet snel verbrand. Tijdens de lange klim omhoog, liep op sommige stukken mijn snelheid terug tot zo'n 10 km/uur. De vriendelijke en enthousiaste Griekse toeschouwers maakten echter veel goed. Bij de grafheuvel van de Slag van Marathon bijvoorbeeld deelde men olijftakken uit aan de lopers, wat zou moeten zorgen voor extra kracht. In de dorpjes waar we door kwamen, stonden mensen langs de kant luid bravo te roepen en 'pame' (kracht in het Grieks), maar verder stonden er niet zo veel toeschouwers de eerste 30 kilometer. Tussen de dorpjes in trok een heuvelachtig mediterraan landschap aan mij voorbij met olijfbomen, cipressen en rozemarijnstruiken. Dat heeft toch ook wel wat. Bij kilometer 32 was er nog één smerige helling, 'the wall' genoemd - dat deed even pijn -, hierna werd het parcours vlak tot dalend. De snelheid ging nu omhoog naar 5.30 min/km en voorbij 35 kilometer nog iets harder. Uiteindelijk was het laatste stuk het snelst met 5.08 min/km op de laatste van de 42.

En toen kwamen we in het stadion...

In één woord GEWELDIG, wat een ervaring. Na 42 slopende kilometers kom je in een volledig uit marmer opgetrokken stadion waar de allereerste Olympische Spelen werden gehouden in 1896. Het leek alsof ik vleugels kreeg en zette nog even aan voor een eindsprint. En toen was ik er. Ik had het gedaan, mijn eerste hele marathon. Ik ben er nog high van.” Een prachtige ervaring die uiteindelijk resulteert in een eindtijd van 4:01.24 uur (“Qua tijd had ik graag sneller willen lopen, maar daar waren de omstandigheden gewoon niet naar”.) Henk is van plan om vaker een hele marathon te lopen, maar niet vaker dan één à twee keer per jaar. De trainingen kosten nogal wat tijd en hij heeft ook nog een bedrijf en een gezin. Ook die hebben natuurlijk zijn aandacht nodig. Berlijn, Rome en Barcelona zijn nog wel stadsmarathons die hij zou willen doen, maar bijvoorbeeld de Jungfrau Marathon of de Loch Ness Marathon lijken hem ook gaaf. Prachtig!

arno nieuwlaat
Op 26-12-2014
Geschreven door: Arno Nieuwlaat
In: Evenementen