Stilstand of vooruitgang?

08/01/2018 - 13:30

Een dikke week in 2018 zitten de eerste hardloopkilometers er weer op, is de eerste wandeling gemaakt en zijn de eerste baantjes gezwommen. En niet alleen door mij. De drukte in het Pieter van den Hoogenband zwemstadion op deze eerste (echte) maandag van januari laat zien, dat de goede voornemens ter harte worden genomen.

Als grenzen écht grenzen zijn

De baantjes in het water vanmorgen boden me een perfect moment om even terug te blikken op 2017. En om te bedenken hoe het sporten vorm krijgt in 2018. Wat een jaar. Niet mijn beste, kan ik je zeggen. Persoonlijke omstandigheden maakten dat ik op meerdere vlakken wat tandjes terug moest doen, ook wat sporten betreft. Jarenlange vermoeidheidsklachten werden verklaard en daardoor nam ik ze eindelijk serieus. Grenzen bleken ineens écht grenzen. En als je weet dat ze er zijn, is het negeren van die grenzen (meestal) geen optie meer. Hoofd en lijf wilden duidelijk andere dingen. Waar sporten de laatste jaren vaak een uitlaatklep was, bleek dat nu ineens niet altijd meer een optie. Soms is gewoon met een dekentje op de bank kruipen echt even beter.

Doelen stellen: haalbaar of niet?

Met de fysio stelde ik ergens in april doelen: 2 keer in de week zwemmen en 3 keer per week hardlopen. Dat wil ik graag weer. Op het moment dat ik dat bedacht, leek het heel realistisch. De fysio schreef ze op en had er geen oordeel over. De afgelopen maanden dacht ik weleens: ‘Joh! dat was toch nooit haalbaar?’ Nee, dat was het niet. En toch ben ik blij dat ik ze gesteld heb. Het motiveerde me om te blijven sporten. Ze hielpen me om realistisch te gaan kijken naar wat wel kan. En mijn sporthorloge laat zien, dat ik stiekem toch bijna 2 keer per week heb gesport. Naast het wandelen en de wekelijkse yogales. In 2018 naar 3x per week zou mooi zijn. Het is geen must.  

1000 km wandelen

Begin vorig jaar heb ik me ook aangemeld voor de Facebook-groep ‘wandel 1000 km’, waarover ik schreef in de blog ‘Wandelen een sport? Nou en of!’. Nog zo’n doel dat ontzettend motiverend gewerkt heeft. Uiteindelijk wandelde ik 1050 km, waarvan ruim 300km in de bergen. En een heleboel met hond Snif langs de Dommel bij Bokt, een van mijn favoriete plekjes in Eindhoven. Ik maakte een wildkampeertrip in Macedonië en begeleidde mijn eerste wandelreis, in de Franse Cevennen. Voor komend jaar staat qua wandelen hetzelfde doel op de planning. 1000 km is een mooie afstand. Met hopelijk wat meer kilometers in de bergen. De eerste hike daarvoor staat al gepland: in oktober begeleid ik voor Spring Reizen een wandelreis in Spanje.

Stilstand is soms ook vooruitgang

Als iets wat vanzelfsprekend lijkt, ineens niet meer kan, heeft dat tijd nodig. Voor mijn gevoel was 2017 een jaar van stilstand. Van pas op de plaats. Van echt even helemaal terug naar de basis. Ik leerde me in 2017 aan te passen aan de mogelijkheden, in plaats van dat ik sportte omdat het ‘moet’ of op de planning staat. Door een paar stappen terug te doen, kun je juist opnieuw bepalen wat binnen je mogelijkheden ligt. Niet meer over grenzen gaan en juist vooraf aanvoelen waar deze liggen. Doen wat wél kan. Een stilstand die eigenlijk staat voor enorme vooruitgang!

rianne pragt
Op 08-01-2018
Geschreven door: Rianne Pragt
In: Sporten